Εδώδιμα Αποικιακά (μπακάλικο)

 

εικονογράφηση Ελευθερία Σταμάτη

Στο κατάστημα αυτό θα βρείτε μια συλλογή από προβλήματα και κάποια σχόλια που μας συγκίνησαν και έχουν την δύναμη να μας συγκινούν ακόμα.Το «εμπόρευμα» αφορά την αγορά στο επίπεδο του λυκείου. Μ’ άλλα λόγια είναι προσιτό και σε μαθητές (μην ξεχνάτε ότι στο περίπτερο πουλάνε και τυρί φέτα).Τοποθετήσαμε τα προϊόντα έτσι, ώστε ο ένας μας να φτιάχνει την απόδειξη , ο άλλος να σχολιάζει, ο πρώτος πάλι να σχολιάζει το σχόλιο κ.ο.κ. (πάντως μη νομίσετε ότι θέλουμε να γίνουμε Super Market ).Αφήνουμε λοιπόν, έναν ανοιχτό διάλογο να συνεχίζεται. Εξάλλου, αν ψάξετε στα ράφια, κάπου εκεί μπορεί και να μας βρείτε για να μιλήσουμε μαζί. Οπότε…

Ονειρικά σκευάσματα σε ράφια.

Στροβιλοφιδωτές προτάσεις σε χάρτινα ψυγεία.

Αλλά κι αστροδοσμένα σύμβολα σε νάυλον σακούλες.

Αυτά θα βρείτε σε τούτο το μπακάλικο

Ίσως και λίγα μαθηματικά.

Δ. ΛΥΚΚΑΣ                                  Ρ. ΜΠΟΡΗΣ 

 

 Πάνω σένα μαγικό νησί βρίσκονται 45 χαμαιλέοντες.13 είναι μπλέ,15 είναι πράσινοι και 17 είναι κόκκινοι. Συναντώνται ανά δύο, μόνον και αν, στην συνάντηση βρεθούν δυo του ιδίου χρώματος, φεύγουν από την συνάντηση κρατώντας το χρώμα τους, ενώ αν συναντηθούν δυο διαφορετικών χρωμάτων, φεύγουν από την συνάντηση αποκτώντας το τρίτο χρώμα (π.χ ένας μπλε και ένας κόκκινος, θα γίνουν και οι δύο τους πράσινοι). Υπάρχει περίπτωση όλοι οι χαμαιλέοντες στο νησί να αποκτήσουν το ίδιο χρώμα?

Σχόλια

Ρούντυ: Οι εκφωνήσεις φαίνονται ιδιαίτερα γοητευτικές. Η μαγεία κάνει αισθητή την παρουσία της και στη λύση. Όμως η μαγεία δεν είναι και περιέργεια? Βέβαια, στον ακροατή σημασία έχει και το αποτέλεσμα. Στο μάγο όμως, μεγαλύτερη σημασία έχει ο τρόπος. Σκέψου ότι τα σύμβολα των μαθηματικών διαθέτουν αυτήν την μαγεία. Έχουν έναν δυσιπόστατο χαρακτήρα. Για τους μυημένους και τους αμύητους. Το αντίδοτο σ`αυτή τη διεστραμμένη γοητεία είναι το χιούμορ. Ας μη σκεπάζει το δέος τη γλώσσα των μάγων. Η οικειότητα με τους τρόπους των μάγων μπορεί να σε κάνει να νιώσεις την απόλαυση που νιώθουν οι μάγοι. Εξάλλου τι είναι μάγος? Σκέφτηκες  πόσο κρίμα θα ήταν να ανήκεις στο ευρύχωρο κελί ενός μάγου, έστω κι αν είναι το δικό σου ? Άραγε, τα μαθηματικά μπορούν να σε κάνουν μαθηματικό?

Δημήτρης: Οι μάγοι, με τις απεριόριστες δυνατότητες και τους αναρίθμητους τρόπους, κάποια στιγμή αναρωτιούνται για τη σημασία αυτών που κάνουν. Έχουν τα μέσα και τον σκοπό , αλλά είναι τέτοιος ο σκοπός που αγιάζει τα μέσα; Πόσο ουσιαστικό είναι το πρόβλημα ώστε να ασχοληθείς, να βάλεις όλη σου την επιδεξιότητα ώστε να το αντιμετωπίσεις όπως του αξίζει; Η γοητεία –πάντα υποκειμενική- που θα ασκήσει στο μάγο ένα πρόβλημα, είναι ο καταλύτης για να κάνει τα κατάλληλα μαγικά! Όταν όμως στερέψει από τέτοιες προκλήσεις, τότε είναι βάσιμο και αγωνιώδες το ερώτημα: «Έχω μια υπέροχη λύση! Έχετε ένα εξίσου υπέροχο ζήτημα;». Η πρόκληση αναγκάζει να εφεύρεις μεθόδους που δεν είχες ιδέα πως έχεις στο οπλοστάσιό σου! 

Δημήτρης: Η απλότητα και αποτελεσματικότητα των μεθόδων είναι στοιχεία που τους προσδίδουν κύρος. Για κάποια «περίεργα» μυαλά τους προσδίδουν δέος. Σε προσελκύουν να τα γνωρίσεις, να μάθεις να τα χειρίζεσαι, να μπορείς να τα εφαρμόζεις κατά το δοκούν, να γίνουν τελικά κτήμα σου. Μέχρι να το πετύχεις αισθάνεσαι ένα είδος φυλακής και ανικανότητας. Όμως πότε είσαι πραγματικά ελεύθερος; Μήπως όταν επιλέγεις τη φυλακή σου; Είναι επίπονο να μάθεις την τεχνική, να συναρμολογείς τα φτερά σου και να τα κολλήσεις αδιάρρηκτα ώστε να αισθάνεσαι πραγματικά ασφαλής. Πολλές φορές είσαι ένα βήμα πριν εγκαταλείψεις. Πολλές φορές το κάνεις! Όταν όμως συνεχίζεις, τότε όλο το ταξίδι σε δικαιώνει. Κι ο προορισμός ακόμη περισσότερο! Γιατί έχεις πια τα δικά σου φτερά. 

Ρούντυ:      Ούτε φυλακή ούτε ανικανότητα. Γιατί δεν προσπαθώ να έχω αλλά να είμαι . Ονειρεύομαι αν επιτρέπεται να γίνω ο καταλύτης. Τα φτερά δεν μου ανήκουν. Σκέφτομαι ότι ανοίγουν στην φυλακή μια πίσω πόρτα .Δεν ξέρω αν οδηγεί σε άλλη φυλακή. Σκέψου μόνον ότι το υπέροχο ζήτημα δεν είναι μόνον υπέροχο για το περιεχόμενό του, αλλά γιατί είναι υπέροχη η σχέση που δημιουργεί με τον παραλήπτη και τον δημιουργό του. Μια σχέση όχι ιδιοκτησιακή , μια σχέση που δεν είναι μόνον αλλά γίνεται.

τ' αδέρφια και η μάγισσα

(μαθηματικό παραμύθι 2)

          Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε δυo αγαπημένα αδέρφια. Ένα λυγερόκορμο παλικάρι κι ένα μικροκαμωμένο αλλά πανέμορφο κορίτσι. Η φιλομάθειά τους ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας και έφτασε στ’ αυτιά μιας κακιάς μάγισσας. Η μάγισσα αυτή νόμιζε πως τα ήξερε όλα και τίποτα δεν είχε όμορφο να μάθει. Ζήλεψε λοιπόν τα δυο αδέρφια που μάθαιναν νέα πράγματα. Προσπάθησε να ξεγελάσει το παλικάρι φέρνοντάς του ένα βιβλίο με ψεύτικες γνώσεις. Το παλικάρι όμως το κατάλαβε και αρνήθηκε. Τότε η μάγισσα όλο θυμό τον καταράστηκε λέγοντας του:

Κάθε δάκρυ σου καθρέφτης θα γίνεται.

Όταν τον εαυτό σου βλέπεις εκεί μέσα,

Πρώτα τους δρόμους λησμονιάς

Κι ύστερα της αδιαφορίας θα διαβείς.

Της λησμονιάς τον κάθε δρόμο σαν διαβείς,

μια συμφορά θα πάθεις.

Στον δρόμο της κάθε νέας λησμονιάς,

Η κάθε μια σου συμφορά,τρεις δρόμους λησμονιάς γεννάει,

και σβήνει όλες τις παλιές σου συμφορές.

Στους δρόμους της αδιαφορίας

η κάθε μια σου συμφορά, δυο δρόμους θα γεννάει,

και σβήνει όλες τις παλιές σου συμφορές.

Μάθε ότι τους πιο λίγους δρόμους λησμονιάς

Θα ’χεις διαβεί σαν τερματίσει το κακό.

Τότε το παλικάρι έκλαψε κι είδε τον εαυτό του στο στραφτάλισμα της πρώτης του σταγόνας. Και χάθηκε!

Η μικροκαμωμένη αδερφή του τρόμαξε πολύ. Δεν ήξερε τι να κάνει. Πήγε λοιπόν σ’ έναν σοφό γέρο που λέγανε ότι ήταν φύλακας. Έκρυβε λέει τις αγάπες όλων των παιδιών απ’ το κακό. Απελπισμένη ρώτησε τον φύλακα τι να κάνει για να λύσει τα μάγια. Τότε αυτός έσκυψε πάνω απ το

βιβλίο της αγάπης, βρήκε την θέση της μικρής μες  στο βιβλίο  και της έδωσε την παρακάτω συμβουλή:

Βρες δεκαεφτά καλά να κάνεις.

Κάθε φορά που προσπαθείς

το κάθε καλό δεκαεφτά καλά θα γίνεται

και σβήνει όλα τα παλιά.

Ψάξε όλους τους δρόμους της λησμονιάς και της αδιαφορίας

που θα μπορούσε να διαβεί ο αδερφός σου,

Μέτρα όλες τις συμφορές που κρύβονται εκεί,

και βάλε κι άλλη μία.

Όταν όλα τα καλά γίνουν όσες οι συμφορές,

που πριν είχες μετρήσει,

τα μάγια θα λυθούν και τότε τον αδερφό σου θα’ βρεις.

Έτσι κι έγινε και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα.

Τώρα εσείς, αν δεν έχετε χαθεί στους δρόμους της λησμονιάς και της αδιαφορίας, μήπως μπορείτε να βρείτε: πόσους δρόμους αδιαφορίας, πόσους δρόμους λησμονιάς είχε διαβεί το παλικάρι και πόσες φορές προσπάθησε να κάνει το καλό η αδερφή του?

εικογράφηση Ελευθερία Σταμάτη

Πλήκτρα στο ποτάμι

Κάποτε ήταν ένα πιάνο χωρίς πλήκτρα.

Γιατί προσπαθούσε να ακούσει.

Τώρα πια ακούγεται.

Έτσι, μου είπε ότι ο πιο αρχαίος ήχος,

ήταν το φύσημα της ψυχής.

Μέσα απ’ την κόρη του ματιού.

Έχω χρόνο.

Δεν θα τον σπαταλήσω μαθαίνοντας.

Φοβάμαι πως θα χαθεί στην κραυγή του μυρμηγκιού

ή το δάκρυ του βατράχου.

Αλλά ξέρω πως η σύντηξη είναι το μέλλον της διάσπασης

Του κάθε ατόμου.

Μάλλον και τα quarks έχουν δομή.

Όμορφη , παράξενη.

Το φύλλο έπεσε κι έκοψε το κεφάλι ενός γυρίνου.

Η πεταλούδα έγινε υγρή,

και οι σταγόνες της πέταξαν ψηλά,

μέσα στην δέσμη μιας φωτεινής ακτίνας.

Η μυρωδιά των σάπιων φύλλων στην άκρη του βράχου,

έγινε ήχος

Η γλώσσα απέκτησε σώμα.

Με το κεφάλι του γυρίνου.

Υγρό κορμό

τα φτερά της πεταλούδας.

Άκρα      

τον ήχο των σάπιων φύλλων.

Μόνο ένα σκαθάρι μπορούσε να σηκώσει τέτοιο βάρος.

Είχε δαγκάνες σαν του αστακού

Αυτοδιαλύθηκε

Και γύρισε πίσω.

Δακρύζοντας τους ήχους

Πλάθοντας μουσική χωρίς να έχει πλήκτρα.

Όμορφο σαν βάτραχος.

Με μάτια ανοιχτά για να ακούγεται,

σε μια ατέρμονη επανάληψη διάσπασης-σύντηξης.

Τότε ήταν που θυμήθηκα ότι στο παλάτι του ποταμού,

ζούσαν κάτι περίεργα ζώα.

Φτιαγμένα από ροή και δυνατότητα.

Δεν υπήρχαν μέσα σε καμία διάρκεια.

Εν δυνάμει λογάριαζαν την ύπαρξή τους

μόνο σε διακριτές στιγμές

Μορφή δεν είχαν,

αλλά ήταν οι φορείς της παραμόρφωσης

Η συνείδηση τους έλειπε,

αλλά επικοινωνούσαν.

Περπατούσαν μέσα στον δροσερό βράχο.

Πάνω στον ελαφρύ αέρα.

Στα φαγωμένα φύλλα της βελανιδιάς.

Στων κοτσυφιών τις αντεγκλήσεις.

Στα σύννεφα κάτω απ’ τα πόδια μας.

Τόλμησα και τα ρώτησα.

Μου έδωσαν μια διεύθυνση.

Φορείς των βιωμάτων, τους άρεσε να τα αποκαλούν.

Εύκολα μου είπαν θα μας βρείτε.

Και μετά?

Όταν με ρωτούν, δουλειά μου είναι ν’ απαντώ.

Το φως μας κάνει φίλους ή εχθρούς.

Με το ίδιο περιβάλλον.

Σκέφτηκα πως πρώτα πρέπει να διασπαστώ,

από την αγωνία του παρόντος,

σαν πέρασμα από το πριν στο ύστερα,

ώστε να συντηχθώ με την ερωτική του διάρκεια.

Γι’ αυτό μίλησα σε κείνα εκεί τα ζώα.

Είμαι σίγουρος ότι θα με βοηθήσουν,

να βρω ακτίνες φωτεινές, στην κόρη του ματιού μου.

Όχι για να ξέρω.

Αλλά να δω εκείνο το σκαθάρι.

Χωρίς να φοβηθώ την διάλυσή του.

Φιλικό φως ως την επόμενή μου σύντηξη.

Αν το ποτάμι μου δώσει ξανά την ευκαιρία.

Διατηρώντας τον βράχο δροσερό,

απέναντι στον πύρινο ήλιο

Που δημιουργεί η μουσική από ένα πιάνο χωρίς πλήκτρα.

mission piano

Εικονογράφηση Ελευθερία Σταμάτη

Είναι μια μεγάλη γραμμή από ανθρώπους δίχως μάτια

και περπατά ο ένας πίσω από τον άλλο.

Προορισμός μέσα στις άδειες κόγχες τους γεμάτος απ` το τίποτα.

Η ανυπαρξία του διαφορετικού είναι η κατεύθυνσή τους.

Όλος τους ο κόσμος, ο ώμος του μπροστινού.

Η αφή είναι ότι απέμεινε κάτω από την κουκούλα, που σκεπάζει αυτό , που άλλοτε ήσαν αυτοί.

Επανάληψη, συνέχεια χωρίς νόημα, είναι ότι εμείς μπορούμε να δούμε.

Κι όταν κάποιος διστάσει μια στιγμή, ή χάσει την γραμμή,

είναι τότε, που αυτός που στέκεται μπροστά του, και δεν παραπατά,

θα σπάσει τρία κόκαλά του,

και θα φτιάξει ένα μπαστούνι,

για να το δώσει, κοιτάζοντας μέσα από κει που κάποτε φώλιαζαν τα μάτια του,

την πίσω του κουκούλα.

Σε ένα κύκλο χωρίς κέντρο.

Όλα τα χρώματα είναι το γκρι.